Niebieskie stópki ;)

Dziś krótko i niebiesko :)

Niedawno pisałam, że zaczęłam szydełkować papciochy inną metodą.

Szczerze mówiąc wychodzą zgrabniejsze i ładniej układają się na stopach.

Metodę tą zobaczyłam gdzieś w internecie i postanowiłam też spróbować.

Po pierwszej parze trochę  zmodyfikowałam metodę i zaczęłam po swojemu.

Najpierw kupiłam zwykłe wkładki  do butów.

Filcowe, jedną parę i takie cienkie , które z jednej strony 

mają gumę.

Powiało optymizmem...:)

Witam wszystkich Tych, którzy jeszcze przy moim bazgraniu wytrwali.

Nie wiem, czy to brak czasu (chyba nie), pewnie bardziej brak chęci i brak 

pomysłów w głowie. Trochę może też przez choróbska brzydkie, które się ostatnimi czasy 

przyplątały w mojej rodzinie...nie wiem.

Dziwne jakieś dni miewałam ale już koniec! Trzeba zacząć 

myśleć pozytywnie, choć to nie jest tak łatwe jak by się chciało.

Nie całkiem świątecznie...

Za szybą szaruga, wiatr gwiżdże w szczelinach...
Coś nie chce przyjść, nie lubi nas zima?
I tak ponuro, choć szał przedświąteczny,
Ludzie kupują , biegają a ja "na wstecznym".

Wspominam lato, jeziora i lasy.
Kiedy na brzegu "wcinałam " kiełbasę.
Słońce promieniem mnie ogrzewało.
Tak mi się dobrze dziś wspominało.

Zwolniłam troszkę w przygotowaniach.
Takiego małego złapałam lenia.
Lecz już od jutra w spokoju zaczynam
ciąg dalszy , świąteczny, a nóż przyjdzie zima?

W całym tym "biegu" świątecznego czasu.
Troszkę za wiele tego hałasu.
Jezusek przyszedł w cichości , pokorze .
Wśród swych najbliższych i w lichej oborze...



Takiego dziś miałam lenia, czy jak to nazwać , nie wiem. Zebrało mi się na wspominanie lata!
Wszystko chyba przez to, że przeglądałam stare zdjęcia . Chciałam trochę z nimi zrobić

Udało mi się :D

Zima się zbliża więc czas na kolejne papciochy.

Nie będę się o nich rozpisywać, bo to temat stary i niestety

nic nowego się nie nauczyłam, może z tą różnicą , że staram się 

znajdować inne modła na wykonanie papci.

Pamiętamy...

klik

Ludzie żyją tak długo 

jak długo o Nich pamiętamy...

Tosty francuskie czyli wspólne "wirtualne" śniadanie :D

W ten weekend wzięłam udział w wydarzeniu z cyklu "Wypiekanie na śniadanie"

Konkretnie chodzi o tosty francuskie. Przyznam się, że jeszcze nigdy podobnych nie 

przygotowywałam ani nie jadłam.Z chęcią więc przyjęłam zaproszenie od  Marty

tym bardziej, że przepis jest prosty i smaczny. Po prostu idealny na śniadanie.

Przepis jest prosty i można go modyfikować wg. własnych kubków smakowych.

Jesień ...Czas na grzyby :)

Skąd się wzięły grzyby?

Wiecie, że jedna z legend ludowych mówi, że :

Tak , to bym chciała zawsze...

Mąż od tygodnia już w domu. Jeszcze tylko jeden tydzień i znowu wyruszy.

Daleko do pracy. 

Póki co cieszymy się z każdej wolnej chwili a ślubny mój wyręcza mnie z 

obowiązku gotowania. Po prostu cudownie!!!

Dziś zaserwował na obiad karkówkę w plastrach z warzywami.

Tam , daleko sam musi sobie gotować i wreszcie" wyszło szydło z worka".

Okazało się, że ma talent kulinarny! 

Jakbym tak chciała, żeby już został i ciągle gotował...

Ale do rzeczy:

Do takiego obiadku można użyć dosłownie wszystkiego, co się ma w lodówce.

My pokroiliśmy karkówkę w plastry średniej grubości.

Na noc zamarynowana była przyprawami. Tu akurat gotową przyprawą do karkówki.

Można natrzeć takimi przyprawami , jakie się lubi.

Następnie trzeba podsmażyć z każdej strony na patelni i przełożyć

na blachę.

Na mięso Należy położyć pokrojone warzywa, takie , jakie się lubi

U nas były to:

marchewka

pietruszka (zielona i korzeń)

por

papryka czerwona i zielona

cebula 

czosnek

dużo pieczarek

Warzywka też posolić trochę i popieprzyć.

Jak to właściwie jest...

Jak, to jest, że ,kiedyś, kiedy dzieci były małe,człowiek myślał:

Jak tylko podrosną , to wreszcie się wyśpię, poczytam książkę, pójdę na kawę i ciasto 

do kawiarenki itp...takie zwykłe egoistyczne,ludzkie zachcianki...

Nie, żebym marudziła , że nie ma kiedy się wyspać itp...

Przecież chodziliśmy z dziećmi w odwiedzinki, na spacery, na lody...

ale czasu , tak dla samej siebie nie było. Mąż do pracy, ja z dziećmi.

Cały dzień zapełniony...i dobrze, tak powinno być.

FOLKLOROWANKI - dzisiaj

Dziś wracam do wspomnień.
Chociaż sporo lat nie należę już do zespołu , mam szczęście i możliwość uczestniczyć
dalej po części w jego życiu.

Moja córka  należy do kapeli i od dobrych kilku lat gra na skrzypcach.
Zdarza się też, że kiedy mój mąż ma czas a kapela nie ma czasem kontrabasisty, to również
przygrywa na kontrabasie.
Niedawno nadarzyła się właśnie taka okazja i córka wraz z ojcem miała zagrać z kapelą koncert kaszubskich pieśni maryjnych w Polnicy.
Pięknie się złożyło,gdyż po Mszy miał odbyć się piknik dla członków zespołu
wraz z ich rodzinami.

Wyruszyliśmy więc , jak za dawnych czasów autobusem i ja oczywiście zaraz zaczęłam
przypominać sobie "dawne czasy"...

Lubiłam te podróże autobusowe...

Przymusowy szpinak ;)

Od pewnego czasu jedna z moich córek "molestuje" mnie żebym przygotowywała szpinak .

Szczerze - nie przepadam za szpinakiem! Córka jednak stara się zdrowo odżywiać i 

uparta jest na ten szpinak jak nie wiem co!.

Sama nauczyła się przygotowywać "Makaron ze szpinakiem i serem pleśniowym".

Muszę się przyznać, że nawet całkiem całkiem. Jednak nie można jeść ciągle tego samego.

Trochę mam kłopot, gdyż nikt z rodziny za szpinakiem po prostu nie przepada.

Cóż, postanowiłam , ulegając namowom córki, że przygotuję wreszcie jakieś danie ze szpinakiem.

Kucharka ze mnie marna ale coś trzeba próbować. Człowiek musi się powoli rozwijać a nie stać w miejscu. Wzięłam się więc za obiad :

Kupiłam szpinak i do dzieła:

Czereśniobranie

W moim rodzinnym domu, na samym środku niewielkiego podwórka rośnie wielka czereśnia.

Drzewo to prawie co roku rodzi piękne i słodkie owoce :)

Co roku też , kiedy jest dużo owoców zbieramy się z rodzeństwem i rodzicami

aby nazrywać czereśni ile się da i obdzielić  nimi sprawiedliwie wszystkich chętnych ;)

Drzewo jest wielkie i dość rozłożyste więc skaczą po nim tylko najzwinniejsi...

Pasta na konkurs... :)

Strasznie długo nie działałam na blogu i mam spore zaległości ale cóż, czasem tak się dzieje,

że życie pisze nam takie pokręcone scenariusze.

Wróciłam i zacznę od wzięcia udziału w konkursie u  MAŁGOSI

Przeszukalam bloga Małgosi i znalazłam ciekawą pastę kanapkową.

Postanowiłam wypróbować właśnie ten przepis.

Oryginalny przepis znajdziecie oczywiście na blogu organizatorki konkursu :  TUTAJ

Zasady konkursu mówią, że można przeprowadzić drobne zmiany, więc troszeczkę 

zmieniłam pod gust moich dzieci.

No to"lecimy"

Takie proste a takie dobre...:)

W sobotę szukaliśmy z dzieciakami czegoś do przekąszenia.

Czegoś, co można by zrobić z tego co było w domu (nie chciało nikomu się 

lecieć do miasta) ale żeby się 

nie napracować a żeby było dobre.

Wiosna w deszczu...

Ostatnio nie miałam czasu na bloga ale teraz powoli nadrabiam zaległości.
Człowiek ciągle gdzieś goni i czasami chyba nawet sam nie wie gdzie...

Dookoła ludzie narzekają , że pogoda taka czy owaka.
To za zimno, to za bardzo wieje i nie ma deszczu ale kiedy ten deszcz
zacznie padać - narzekają , że pada?

Zastanawiam się , gdzie tu jest logika?
Już powoli nie chce mi się spotykać z ludźmi, którzy wiecznie narzekają.

Wystarczy włączyć wiadomości w telewizji i zobaczyć , że jednak nie mamy aż tak źle...

Człowiek nigdy nie docenia tego , co ma , więc  może wreszcie czas zacząć...?

A co do narzekania...
 Natura rządzi się swoimi prawami i chyba nie mamy wpływu na to, ze dziś wieje a jutro leje!

No dobra. Koniec .
Słońca na razie nie ma ale czyż w deszczu wiosna nie jest piękna?
Deszcz daje życie, ziemia jest spragniona wody. Gdy jej brakuje - powoli umiera...

W ogródku moim malutkim ziemia wreszcie dostała "pić" i pokazały sie pierwsze kwiatki :)

Wielkanoc...

Niechaj wielkanocne życzenie,

pełne nadziei i miłości,
przyniesie sercu zadowolenie
dzisiaj i w przyszłości!

Wszystkiego najlepszego życzę Wam .

:D

Dobra książka...

Dziś będzie dobra książka. 

Jeszcze nigdy na swoim blogu nie polecałam żadnej książki ale nadszedł czas , że po prostu muszę.

Niedawno , chodząc po supermarkecie natrafiłam na kosz z książkami . 

Książki były różne, wielokrotnie przeceniane. Zaintrygowała mnie jedna z książek. 

W oczy rzucił mi się tytuł : "MOŻNA ŻEGNAĆ SIĘ WIELE RAZY"

Tydzień miodowy...

No i przyszły zdjęcia od koleżanki , więc opiszę troszkę jak wyglądał mój "tydzień miodowy".

Pierwszy urlop "we dwoje" po 18-stu latach małżeństwa a zarazem sprawdzian dojrzałości dla naszych dzieci :)

Jak niektórzy wiedzą mąż mój od niedawna wkurzył się i wyjechał zarobić trochę grosza do Niemiec.

Niestety ciężko nam znosić rozłąkę ale powoli człowiek zaczyna się przyzwyczajać.

Zawsze , to mąż co dwa miesiące przyjeżdżał do domu . Tym razem , wraz z kolegą zaprosili nas - żony ,

żebyśmy ich odwiedziły i zrobiły sobie wakacje.

Przerwa na kawę... :)

Ostatni tydzień urlopu. Powoli psychicznie nastawiam się na powrót do pracy.

Cały luty był dla mnie dość intensywny ale i tak odpoczęłam . Zawsze to jakieś 

oderwanie od codzienności w pracy, czas na "regenerację".

Taka praca, że zimą mamy średnio miesiąc, półtora przymusowego wolnego - oczywiście bezpłatnego ;)

Na dworze w ciągu dnia coraz częściej słońce świeci. 

Zbliżają się następne święta a ja sobie codziennie siadam w południe przy kawusi  a , że 

tarasik mój mam na przeciwko  kanapy więc siedzę i marzę....kiedy wreszcie sobie tam 

usiądę i będzie słoneczko, ciepło , kwiaty w doniczkach....ach! 

Lubię takie chwile, kiedy można sobie odsapnąć w ulubionym kącie w domu :D

Lubicie pić kawkę na dworze? 

Ja uwielbiam!  

Pozdrawiam i życzę ciepłych dni!  

Takie tam...

Dużo ostatnio się działo ale żeby móc napisać o tym najważniejszym, muszę poczekać 

na zdjęcia , które niebawem mam dostać od koleżanki :)

Nie będę nic zdradzać, bo to taka osobista historia, lecz kiedy fotki juz dostanę,

po trochu sie z Wami podzielę przeżyciami ;)

Na razie jednak zdjęć nie ma.

Zanim wyjechałam w odwiedziny do męża wspólnie z synem zrobiliśmy karmnik dla ptaków.