Moje pierwsze udane...:)

Nowy Rok a ja nic sobie nie postanowiłam...i dobrze!

Nie będę nic postanawiać a po prostu działać. Z tymi postanowieniami, to jest różnie.

Przynajmniej ze mną jest tak, że jak sobie coś postanowię, to d..a z tego jest. Nie mam 

silnego charakteru, niestety.  Jedno wiem na pewno: chciałabym się więcej nauczyć robić

różnych rzeczy z wełny a nie tylko papcie i papcie... Nic jednak nie postanawiam.

Zauważyłam, że najlepsze scenariusze pisze samo życie. Tak właśnie jakieś dwa miesiące

temu powstały moje pierwsze czapki. Córki poprosiły mnie o nie. Wyszukały sobie wzór.

Każda inny i miałam spróbować. Trochę prółam ale efekty końcowe chyba nie są całkiem 

złe, bo dziewczyny noszą czapeczki cały czas. Od jakiegoś czasu zamawiam sobie gazetki

robótki :)  i próbuję "liznąć" tematu. Bardzo fajny kurs robienia na drutach i szydełku.

Małymi kroczkami coś mi się udaje według tego wydziergać. :)

Tak oto przedstawiają się te dwie czapeczki:

pierwsza:

Dla Was...

 Wszystkim Wam chciałabym złożyć życzenia.

Najpiękniejsze i najserdeczniejsze. Życzenia zdrowia

i ciepła domowego ogniska. Życzenia spokoju ducha i

radości z życia. Spełniajcie swoje marzenia i wierzcie,

że mogą się one spełnić.

Nadzieja

Powrót do przeszłości...czyli znowu "kawałek" mnie

Dwadzieścia kilka lat temu byłąm nastolatką. Chodziłam do szkoły, na religię na tańce, wspólnotę itd...

Byłam zwykłą dziewczyną ale nie umiałam "zagajać" rozmowy, czyli nie byłam zbytnio towarzyska.

Myślę, że nadal tak jest. W znanym towarzystwie jako tako mi idzie z tą rozmową ale w nowym otoczeniu...masakra!  No chyba, że jest ktoś ze mną, kto jest gadatliwy...wtedy jestem uratowana. 

Tak mam i chyba już to się nie zmieni. Trudno. Muszą być tacy, którzy są "duszą towarzystwa" i 

tacy jak ja. :)  Lubię za to słuchać.  :) Kiedy ktoś opowiada ciekawie, mogę słuchać godzinami.

Kiedy jakaś osoba mnie interesuje, jest dla mnie kimś ważnym, to uwielbiam ją słuchać.

Czasem mam nawet sporo do powiedzenia ale jak Ktoś tak pięknie mówi,  nie chcę tego zepsuć.

Właśnie po tych dwudziestu kilku latach odbyło się spotkanie z grupą "Wspólnoty".

Domowe amerykany

Na amerykany dostałam chrapkę po spotkaniu rodzinnym na którym właśnie one królowały.

Miałam kiedyś przepis i nawet raz upiekłam ale to było tak dawno temu, że już nawet nie 

pamiętam. .. Przepisu też nie mogłam znaleźć więc poszukałam w internecie. Jest

tam tego całkiem sporo. Ja przygotowałam moje ciastka wg. TEGO przepisu:

Zbliża się...

Witam :)

Zbliża się zima. Małymi kroczkami nadchodzi i mrozi. Nie jest jeszcze tak źle.

Powoli ogarniam się i wracam. Wszak zamartwianie się do niczego nie prowadzi.

Wczoraj pierwszy raz od dłuższego czasu wzięłam aparat i poszłam popstrykać. 

Tatuś był fotografem więc robiąc zdjęcia czuję się jakby był blisko mnie.

Mieliśmy też w piątek mały zjazd rodzinny. Wspominaliśmy wszystkich tych, których

już między nami nie ma...a może są, tylko my ich nie widzimy. Z tatusia rodziny zostały już tylko dwie siostry. Jedna była na zjeździe. Matko, jakie Ona piecze dobre amerykany! 

Znikają ze stołu jak maślane bułeczki!  :D

Pośpiewaliśmy też przy akompaniamencie gitary, bo bez tego spotkanie byłoby niekompletne.

Tatuś bardzo kochał takie spotkania a i dowiedziałam się, że Jego zmarły też niedawno brat

miał ulubioną piosenkę, którą uwielbiał śpiewać . Uczyliśmy się jej 

trochę ale wyszło jak wyszło. Mieliśmy wrażenie że obaj bracia siedzą między nami...

No dobra, wrzucam kilka zdjęć. Jak już wspomniałam są robione wczoraj.

Może nie bardzo jeszcze całkiem zimowe ale pokazujące jak przyroda radzi sobie

z nadchodzącą zimą.

Wrzosy oszronione. Chyba je okryje na zimę. Ciekawe czy mi przetrzymają...

U Pana Boga za pieckiem...

Tatku,odszedłeś ale nie na zawsze.

Nauczyłeś Nas,że trzeba być razem i pomagać sobie nawzajem.

Nauczyłeś mnie, że nie wolno się poddawać chorobie...i "śpiewać"...

ile starczy sił...Ty też śpiewałeś choć choroba atakowała:

Mam nadzieję, że siedzisz sobie teraz u "Pana Boga za pieckiem".

Zawsze było Ci, Tatku zimniej niż innym i pamiętam, że grubo się 

ubierałeś. Teraz już Ci cieplutko i nic Cię już nie boli. Wiele się 

wycierpiałeś w ostatnim czasie...bardzo wiele...

Mam nadzieję, że masz tam gitarę i harmonijkę.

Mam nadzieję, że przygrywasz....

Nigdy nie przestawaj...i czekaj Tam na Nas...

Zawsze będę Ciebie takiego pamiętać 

Dziękuję Ci Tatusiu.

Kocham Cię

Idol - ktoś blisko...

Idoli miałam różnych. W miarę jak wzrastałam i dojrzewałam moi idole się zmieniali.

Raz był to jakiś piosenkarz, raz aktor a jeszcze innym razem zespół muzyczny itp..

Wiadomo, każdy z nas chyba przechodzi takie etapy w swoim życiu. Każdy chyba 

chciałby wyglądać, zachowywać się jak wybrany, wybrana postać która nam najzwyczajniej

w świecie czymś imponuje. To normalne. Tak myślę...

Perełki i...śniadanko?

Sporo zdjęć dzisiaj będzie,więc proszę o cierpliwość ale nie mogłam nie wstawić.

Zachwyciłam się pewnego ranka, kiedy wyszłam do ogródka.

Wszędzie pełno pajęczyn, tuje, krzaczki, wszystko powiązane sznureczkami 

drobniutkich perełek. Co tu zresztą pisać, sami zobaczcie:

I znowu to samo...prawie ;)

Witam :)

U mnie dziś znowu koszyki. Sama mam ich już dość ale córka potrzebowała

tymczasowego kartonika czy czegoś takiego do swoich przyborów "paznokciowych".

Miałam trzy koszyki. Zupełnie bezużyteczne. Nie sfotografowałam ich ale były takie

zwyczajne jak łubianki do truskawek tylko kwadratowe a nie prostokątne.

Kasia wzięła sobie jeden, bo stwierdziła, że będzie w sam raz. Wszystko jej się

zmieści. Pomalowała koszyk plakatówkami i tak to wyszło:

Taki śmierdzioszek ;)

Tak naprawdę, to nazwa brzmi "Odorek zieleniak". Całkiem słodko hi, hi ;)

Właściwie podobno są dwa takie "robaczki" tego typu w naszym kraju, czyli 

wyżej wymieniony odorek zieleniak i odorek jednobarwek.  Zwał ja zwał oba są 

prawie identyczne. Nie umiem rozróżnić jakiego udało mi się sfotografować ale 

to nieważne chyba. Nie jestem żadnym tam biologiem ani nie znam się na tych sprawach.

Chciałam po prostu pokazać zdjęcie jakie udało mi się zrobić i całkiem mi się ta

pluskwa podoba.  Jeśli kogoś zainteresuje to może luknąć tam. Znajdziecie sporo

ciekawych wiadomości. Całkiem interesujący blog. Z niego zaczerpnęłam informacji.:)

A to już moja "zdobycz". Spacerowała sobie po korze wśród drzewek :

Mam i ja...paznokcie ;)

Moja córka niedawno ukończyła osiemnaście lat. Z tej okazji kupiła sobie w sklepie internetowym

zestaw do manicure hybrydowego. Marzyła o takim od dawna. :D

Jak myślicie, kto był Jej pierwszym klientem? - no ja :D

Jako, że moje ręce i paznokcie nie są piękne, nigdy specjalnie ich nie maluję, no chyba, że na jakieś

weselisko czy zabawę. Paznokcie mam zawsze krótkie, ponieważ pracuję w drzewie i ciągle mi się 

rozdwajają. Nic nie pomaga, żadne kremy, więc może na jakiś czas pomoże lakier hybrydowy.

Poprosiłam o delikatny malunek, taki, żeby nie rzucał się w oczy. W końcu nigdy nie maluję, to 

nie chciałam, żeby od razu "kuło po oczach" 

No i tak to wyszło. Kwiatki Kasia malowała odręcznie, gdyż w zestawie był też cieniutki pędzelek.

Popielniczka-smrodniczka.

Mam kilka minut, dosłownie. Lada chwila mogą się zjawić goście.

Dom w miarę wysprzątany. My po obiedzie, jeszcze kilka "poprawek" i 

wszystko będzie gotowe. Jedna rzecz mi tylko nie pasuje a mianowicie

popielniczka mojego męża na stoliku balkonowym. Popielniczka, to za 

dużo powiedziane, po prostu słoik z petami. Bardzo brzydko wygląda ale

gdzieś trzeba palących na papieroska wysłać a z pokoju na balkonik jest 

jeden krok. Niestety człowiek nie o wszystkim jest w stanie pomyśleć. 

Co niestety zdarza mi się często, taka "pięta" moja.

Nie miałam czasu szukać jakiejś popielniczki ale wymyśliłam dosłownie w 

pięć minut jakiś zamiennik. Może nie najpiękniejszy ale po prostu nie 

ma czasu.

Babunia-bananas...;)

Krótko i na temat.

Dziś próbowałam zrobić ciasto bananowe z bloga Małgosi.

Zrobiłam tak jak Małgosia w formie od babki dlatego taki tytuł ;)

Muszę powiedzieć, że czułam, iż ciasto mi nie wyjdzie, bo się na początku troszkę

zważyło ale po dodaniu mąki doszło do normalności. Wyszło mi i na stałe zagości

w moim menu. :D

Przepis znajdziecie tutaj.

Zrobiłam prawie dokładnie tak samo tylko cukier dodałam biały a nie brązowy

i mak dodałam sypki a nie mielony. Dodałam też dwa banany jak radziła Gosia a nie jeden.

Moje drzewo płacze...z radości, czy ze smutku?

Podlewałam kwiaty, które mam zawieszone na gałęziach drzewa w ogrodzie i zauważyłam,że 

sporo na jego pniu żywicy.Niektóre krople są przejrzyste, niektóre żółte i zbielałe jakieś.

Pomyślałam,że to łzy ale teraz, czy smutku czy radości...?

Strach ma słodkie oczy ;)

Witam :)

Ostatnio zapolowałam na ćmę. Zawsze te dziwne motyle przyprawiały mnie o dreszcz.

Nie wiem czy dlatego, że takie owłosione, szare czy jeszcze z innego powodu.

Dziś stwierdziłąm, że mają całkiem słodkie oczka i nie tylko one...

Koszyczek czy doniczka ...

...albo jedno i drugie.

Potrzebowałam dwie małe doniczki na dwa nowe fiołki. Nie mogłam sobie kupić, bo nie szło

wyjść z domu a samochód zabrał mąż do Niemiec. Ciągle ulewy. Trudno, musiałam coś 

wymyśleć, bo nie lubię jak coś mam w głowie i nie idzie tego zrealizować od razu.

Pogrzebałam i poszperałam w szparagałkach i znalazłam koszyczki

które kiedyś od czegoś zostały a które to wcisnęłam w miejsce o którym

już dawno zapomniałam, że istnieje.

Koszyczki wielkością okazały się idealne więc pomalowałam je farbką.

Zabawa z robaczkami...:)

Muszę, po prostu muszę wstawić kilka zdjęć. Moje zmagania z...telefonem.

Tak , tylko telefonem robiłam te fotki ale syn mój kupił z "Biedry" mały zestaw obiektywów

na telefon i dopóki nie dorobię się normalnego aparatu fotograficznego będę robić zdjęcia

tymi "drobiazgami". Polecam, fajny gadżet. Sporo radości.

Kordonkowe papcie

Szybciutki i krótki pościk.

Dostałam niedawno kilka kordonków od siostry. Pomyślałam, że zrobię papcie.

Spód zrobiłam tak samo jak zawsze, czyli z filcowych wkładek. Zszyłam je białą

dratwą żeby były grubsze i do tej dratwy szydełkowałam kordonkiem .

Wyszły jakieś trochę nierówne, bo chciałam mieć dziurkowane. W 

końcu miały być letnie. Są jakie są ale noga się nie poci i jest 

wygodnie, zwłaszcza po kąpieli.  :)

Jak ja nie lubię pracować w nocy!

Nie cierpię pracować w nocy!  Praca którą wykonuję jest akordowa. Nie to, żebym zbytnio

narzekała ale po prostu nie jestem "nocnym Markiem". Właśnie minął mi tydzień nocek.

Remont w domu już zakończony jeszcze tylko za jakiś czas syna pokój pójdzie w "obroty".

Na razie jednak koniec. W poniedziałek, czyli jutro mają przyjść dwie szafki do pokoju córek.

Będzie wtedy oficjalne zakończenie remontu.

Jestem zmęczona, mąż też.Wszystko w domu sam robił łącznie z wstawianiem i obrabianiem 

okien. Wczoraj jeszcze w pokoju córek poprosiłam go żeby zrobił półki w nieczynnych drzwiach, które prowadzą do pokoju syna. Są zamknięte panelami (syn tak sobie wymyślił) ale to nawet się 

dobrze składa, gdyż ze strony dziewczyn , czyli po lewej stronie paneli jest ładnie brązowo, co 

pasuje teraz jako dość fajny i łatwy do umycia tył półki. Stary to pomysł ale jakże funkcjonalny.

Tak to jest...

Ale jestem do tyłu!

Przepraszam wszystkich za nieobecność ale w domu remont, remont i jeszcze 

raz remont! Wymieniamy okna i zmieniamy pokój dziewczynek. Znaczy dziewczyn;)

Obraziły by się gdybym tak do nich zawołała. W końcu to prawie dorosłe nastolatki.

Dla mnie i tak zawsze będą" moimi dziewczynkami" tak samo jak synek (20lat) ale mój :D

No, to znalazłam w końcu chwilkę żeby "wpaść" na bloga a tu takie tyły!

Mam nadzieję, że odrobię zaległości i odwiedzę blogi które czytam. Już prawie

po remoncie, tak więc do dzieła!